Eu non sei que decirche meu pequeno amor,
para que ti creas que isto é verdadeiro.
Que o sintes, que o podes tocar e saborear...
¡Sinteo! Telo ahí na man latindo por ti, 
Mira como se acelera con cada mirar teú
observa vida, como ti eres a única capaz de paralo.
De que o tempo se quede quedo durante un momento,
ese mesmo breve instante no cál eu me perdo
nese teú mirar que fai que conteña un suspiro.
Sei que minto, que son mentireira máis iso só e unha coraza
e ti sábelo, vívelo da mesma forma ca´min.
O meu mirar é sincero, pecho os ollos cando nos bicamos
porque esa é a forma derradeira de sentir.
Son difícil de levar, seino. Pero non me abandones agora,
posto que pouco a pouco eu decátome de que...
¡Non concivo outra forma de vivir si non é contigo!
Terei coidado, irei con cautela para saber
e poder ver
que son merecedora de ti.