Xamáis o neguei. Nunca fun capaz de facelo. Pois era mentirme a min mesma e mentirlle ao mundo que me rodeaba e me rodea. Tampouco quixen ocultalo, solo que o facía por mor do que poida decir a xente. Tiña que facelo as escondidas, nas esquinas máis escuras que poideras atopar nese intre. Ainda que camiñaras un bo trozo, ainda que tiberas que andar por un tempo de media hora, facíalo. Porque pensabas que o meior para ti e o que pensaran de ti era esconderte onde máis poideras.

Facelo as agochadas, detrás dos muros, no momento, na praia, nun coche, nun baño, nunha festa debaixo do palco... Onde poideras. 

E sempre o falabas cos que sabían do que falabas, porque tampouco querías que se enterara moita máis xente, xa o sabemos todos; cando alguén lle gusta falar fala do que sexa. E inclusibe de ti.

Por eso có tempo, cando te percatabas de que teus pais xa o sabían, xa tiñas menos medo. Xa o facías abertamente na calle, nos bares, nalgunha festa. Ate inclusible na casa!

Porque realmente escondíaste por temor ao que soupesen o teus pais, xa que tiñas medo do que che poideran dicir. Pero as veces, é peor ocultalo que dicir a verdade.

Por eso, a día de hoxe, eu podo decir que me deixan encender o pitillo e fumalo na casa.