Ámote.

Ámote. E resultame moi dificíl deixar de facelo. Amo cando ris, cando soltas esa tremenda carcajada. Amo cando me miras, e fas que mil e unha mariposas voen por todo o meu corpo. Facendo que me estremezca. Amo a simple sensación de coller a túa man e saber que te atopas ahí, que estás de verdade xunta min. Que te teño. Amo cando camiñas, como si non che importara ninguén, só ti. Amo cando te quedas mirando hacia un punto fixo, e de pronto sonríes porque me pillaches mirando para ti. Porque amo todos os teus xestos, como cando rilas un lápiz porque estás dos nervios. Ou cando te rascas a cabeza porque non che sae a ecuación cómo ti querías. Ámote. Amo cada segundo que compartín contigo, amo cada recordo. Amo todo iso e moito máis. Amo tantas cousas de ti, incluso os teus defectos, como cando gritas e despois te arrepintes do que dixeches. Amo cando sonries para min, decindome que sabes unha cousa que eu non sei, decindome que eres ti quen ten o poder. Amo as túas máns. Esas que tantas veces sostiben entre as miñas. Amo todas as túas miradas e todas esas sonrisas. Porque non sei si o sabes, pero ti tes seis tipos de sonrisas, ésa que botas cando te ris porque hai algo que che fai moita gracia; a que botas cando hai algo que non che gusta e sonríes de medio lado; esa sonrisa picarona, que me toleou moitas outras veces; a que tes cando te ries da xente, do parva que pode chegar a ser; a túa sonrisa de cómplice, a máis sincera de todas; e esa sonrisa falsa, esa que botas cando ti estás mal pero non queres que nadie o sepa, nadie excepto eu. Porque ámote. Ámote máis do que podes chegar a imaxinar, e é que cada día que penso en ti unha sonrisa aparece no meu rostro, porque soño con volver verte un día, e que me volvas decir que me queres. Simplemente.... ámote.